ΠΥΡΓΟΣ ΒΑΣΙΛΙΣΣΗΣ ΑΜΑΛΙΑΣ

Η Βασίλισσα Αμαλία απο τα πρώτα χρόνια της Βασιλείας της εκδήλωσε την αγάπη της για την γη,τα φυτά και τα ζώα. Δημιουργία της είναι ο θαυμάσιος κήπος των βασιλικών ανακτόρων της πλατείας Συντάγματος.

ΠΟΜΠΗΙΑ

Η Πομπηία ήταν πόλη της νότιας Ιταλίας, στην πλευρά της Τυρρηνικής θάλασσας, κοντά στη σημερινή Νάπολη. Χτίστηκε τον 5ο αιώνα π.Χ. από τους Έλληνες στις ακτές της Καμπανίας στους πρόποδες του Βεζούβιου, κοντά στη Ρώμη. 

ΠΌΛΗ ΤΗΣ ΤΡΟΊΑΣ- ΕΡΡΊΚΟΣ ΣΛΉΜΑΝ

Ο Ερρίκος Σλήμαν είναι ευρέως γνωστός ως ο άνθρωπος που έβγαλε την Τροία και τον Τρωικό Πόλεμο από το βασίλειο του μύθου και του θρύλου και τα έφερε στον κόσμο της πραγματικότητας.

ΠΑΥΛΟΣ ΜΕΛΑΣ

Ο Παύλος Μελάς (29 Μαρτίου 1870 – 13 Οκτωβρίου 1904) ήταν αξιωματικός πυροβολικού του ελληνικού στρατού. Ήταν γιος του Μιχαήλ Μελά και γαμπρός του Στέφανου Δραγούμη. Στάθηκε από τους πρωτεργάτες του Μακεδονικού αγώνα και πέθανε υπό αδιευκρίνιστες συνθήκες κατά τη διάρκεια επιχειρήσεων στην περιοχή της Μακεδονίας. Στην Ελλάδα θεωρείται ηρωική μορφή και έχουν ονομαστεί προς τιμή του το χωριό Μελάς της Καστοριάς και ο Δήμος Παύλου Μελά στην κεντρική Μακεδονία.

ΤΑΡΑΝΤΑΣ

Ο Τάραντας (ιταλ. Taranto , τοπ. διάλ. Tàrande) είναι παραθαλάσσια πόλη της Ιταλίας χτισμένη στην θέση της αρχαίας Ελληνικής αποικίας. Βρίσκεται στην νότια Ιταλία, στην περιοχή της Απουλίας, χτισμένη στις όχθες του ομώνυμου κόλπου. Η πόλη έχει αναπτυχθεί πάνω σε μία μικρή νησίδα στο εσωτερικό της τοπικής λιμνοθάλασσας και στις ακτές γύρω απ' αυτή.

ΤΑΛΩΣ ΚΑΙ ΜΗΔΕΙΑ

     

ΤΑΛΩΣ ΚΑΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ

    Ο Τάλως ήταν μυθικός φύλακας της Κρήτης. Ήταν γιγάντιος, ανθρωπόμορφος και με σώμα από χαλκό.Τον κατασκεύασε ο θεός Ήφαιστος και τον χάρισε στο βασιλιά Μίνωα για να φυλάει την Κρήτη. Ο Πλάτων τον θεωρεί υπαρκτό πρόσωπο, αδελφό του Ροδάμανθυ. Ο Απολλώνιος ο Ρόδιος αναφέρει ότι ήταν δώρο του Δία στην Ευρώπη, η οποία μετά τον χάρισε στο γιο της Μίνωα.

Η ΦΥΣΙΚΗ ΤΕΧΝΗ ΣΤΟ ΠΕΡΑΣΜΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

Τα απολιθώματα είναι είτε λείψανα (υπολείμματα) φυτικών ή ζωικών οργανισμών που έζησαν πριν από τη σημερινή γεωλογική εποχή και κλείσθηκαν σε στρώματα γης (ιζήματα), δηλαδή σε αποθέσεις, είτε ακόμη και ίχνη (ενδείξεις) ύπαρξης ζωής στο παρελθόν (βιοδηλωτικά ίχνη).

Τα απολιθώματα αποτελούν αντικείμενο της επιστήμης της παλαιοντολογίας. Πιο συγκεκριμένα:

• τα ζωικά απολιθώματα μελετώνται από την παλαιοζωολογία,
• τα φυτικά απολιθώματα μελετώνται από την παλαιοβοτανική,
• τα ανθρώπινα απολιθώματα μελετώνται από την παλαιοανθρωπολογία και
• οι ενδείξεις ύπαρξης ζωής μελετώνται από την παλαιοϊχνολογία.

ΕΛΙΜΕΙΑ (ΑΙΑΝΗ)

Η Ελίμεια ή Ελιμιώτις ή Ελιμία ήταν αρχαία χώρα της Άνω Μακεδονίας, που όφειλε το όνομά της στους κατοίκους της, τους λεγόμενους Ελιμιώτες (ή Αιάνες).Εκτεινόταν στο λεκανοπέδιο του μέσου ρου του Αλιάκμονα μέχρι τα Καμβούνια και το Τιτάριο όρος, δηλαδή στο γεωγραφικό χώρο που καταλαμβάνουν σήμερα ο νομός Γρεβενών και ο Δήμος Βοϊου. Συνόρευε νότια και νοτιοδυτικά με τη Θεσσαλία (περιοχές Περραιβίας και Τυμφαίας), ανατολικά με την Πιερία, βόρεια και βορειοδυτικά με την Εορδαία και την Ορεστίδα αντίστοιχα, και δυτικά με την Ηπειρωτική Παραυαία, όπως μαρτυρεί η τοπογραφική διάταξη των αρχαίων φρουρίων και ακροπόλεων.

"ΛΕΥΚΗ ΝΑΦΘΑ"

Το 648 ήταν μια δύσκολη χρονιά για την Βυζαντινή αυτοκρατορία.  Οι Αραβες πολιορκουν την Κωνσταντινουπολη από το 674. Οι αραβικες κατακτήσεις ακολουθούν η μία πίσω από την άλλη μετά τον θάνατο του Μωαμεθ, το 632. Το 638 καταλαμβανονται η Ιερουσαλήμ και η Αντιοχεια, το 642 κυριευεται η Αλεξάνδρεια,  το 651 αρχίζει η εισβολή στην Περσια και στη συνέχεια πολιορκειται η Κωνσταντινουπολη.

ΚΟΖΑΝΗ

Στο λεκανοπέδιο που σχηματίζεται από τα βουνά Βερμιο, Πιερια, Μπουρινος και Ασκιο, συναντά κανείς την πόλη της Κοζάνης, πρωτεύουσα και κομβικο κέντρο της Δυτικής Μακεδονίας. 

   Ίχνη της ιστορίας της πόλης ανιχνευονται στη Νεολιθική εποχή, επεκτεινονται στην Αρχαία περίοδο, τότε που η περιοχή ονομαζόταν " Ελιμεια ", και συνεχίζονται στα Βυζαντινα χρόνια. 

ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΟΥΡΑΝΟΣ

Απολλοδωρος(1,1,1): Οὐρανὸς πρῶτος τοῦ παντὸς ἐδυνάστευσε κόσμου.

ΣΠΗΛΑΙΟ ΚΑΣΤΑΝΙΑΣ -ΜΟΝΕΜΒΑΣΙΑ

                       

Το σπήλαιο της Καστανιας βρίσκεται στην ανατολική αποληξη του Παρνωνα και ανήκει στα πιο εντυπωσιακά της Ευρώπης. 

Στα 1.500 τ.μ. της έκτασης του συναντάμε εναν πυκνό, φαντασμαγορικο, λιθωματικο διάκοσμο που η φύση σμιλεψε σε διάστημα 3.000.000 χρόνων. 

ΕΛΑΦΟΝΗΣΟΣ

Στο λιμανάκι της Ελαφονησου. Θα δείτε αρκετούς πελαργους να στέκονται στις πέτρες ή να πετούν ξυστά από το κεφάλι σας. Έχει υπέροχα μαγαζακια με είδη σουβενιρ, ταβερνακια, καφετέριες που το βράδυ γίνονται για ποτάκι...  Να ξέρετε ότι μετά τις 8 το βράδυ μέχρι τις 1 ο δρόμος εκεί κλείνει ώστε να γίνει πεζοδρομος. 

Η Ελαφονησος, μικρό νησί στο Λακωνικο κόλπο, απέχει από τη Νεάπολη 2 ν.μλ. και χωρίζεται με στενό πορθμο (300 μ.) από την Πουντα (το πιο κοντινό άκρο της Πελοποννήσου) . Έχει έκταση 20 τ.χλμ. και ψηλότερη κορφή τη Βαρδια (276 μ.).

Η Ελαφονησος κατοικουνταν από την 3η-2η χιλιετια π.Χ., όπως μαρτυρουν προιστορικα ευρήματα. Κατά την αρχαιότητα, λόγω του σχήματος της, λεγόταν Ονου Γναθος. Κατά τη διάρκεια του Πελοποννησιακου Πολέμου οι Αθηναίοι είχαν οχυρωσει τον ισθμο που ενωνε το νησί με την Πουντα. 

ΤΟ ΔΑΧΤΥΛΙΔΙ ΤΟΥ ΓΥΓΗ ΚΑΙ Η ΕΠΙΡΡΟΗ ΤΟΥ ΩΣ ΣΗΜΕΡΑ

Το Δαχτυλίδι του Γύγη είναι μυθικό αντικείμενο που αναφέρεται από τον φιλόσοφο Πλάτωνα , στο Βιβλίο 2 της Πολιτείας (2.359d–2.360d). Το δαχτυλίδι έδινε στον ιδιοκτήτη του την ικανότητα να γίνεται αόρατος με τη θέλησή του. Μέσα από την ιστορία του δαχτυλιδιού, η Πολιτείααναλύει το αν ένα ιδιοφυές άτομο θα ήταν ηθικό, αν δεν είχε την ανησυχία ότι θα πιαστεί και θα τιμωρηθεί λόγω άδικων πράξεων.

ΤΑ ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΤΗΣ ΥΔΡΑΣ

       Στην αρχαιότητα η νήσος ονομαζόταν Υδρέα , σύμφωνα με την μαρτυρία του Παυσανία , αλλά και οι Υδρίη και Υδρέια. Ήταν για πολλούς αιώνες σχεδόν ακατοίκητη και η λιγοστοί κάτοικοί της φαίνεται ότι ήσαν Δόλοπες ή Δρύοπες.

    Κατά τη Βυζαντινή εποχή ονομαζόταν και Νύδρα- ασφαλώς από τη συνεκφορά του άρθρου της αιτιατικής "πηγαίνω στην Ύδρα - στη Νύδρα"- ενώ ο κάτοικος του νησιού λεγόταν Νυδριώτης . Οι Βενετοί εξ'άλλου την αποκαλούσαν Σύντρα και Ύντερ. Το Σύντρα τούτο ασφαλώς εξυπακούει το ελληνικό "(ει)ς Ύδρα - Σύδρα", γλωσσικό φαινόμενο που γίνεται και με άλλα τοπωνύμια της ίδιας εποχής .

ΣΠΕΤΣΕΣ-ΝΗΣΙ ΜΠΟΥΜΠΟΥΛΙΝΑΣ

Η νήσος Σπέτσες , επίσημα Σπετσαί, βρίσκεται στο Μυρτώο πέλαγος ,στην έξοδο του Αργολικού κόλπου, σε μικρή απόσταση από την Πελοποννησιακή ακτή ,από την οποία χωρίζεται , στο νότιο άκρο της χερσονήσου της Αργολίδας, με τον ομώνυμο δίαυλο.

Το αρχαίο όνομα της νήσου των Σπετσών είναι Τυπάρηνος ή Πιτυούσσα. Το όνομα Σπέτσαι αναφέρεται για πρώτη φορά το 1481, σε μια έκθεση ενός Βενετού πλοιάρχου και ή προέρχεται από το Πέτσα όπως υποστηρίζεται ότι μετέτρεψαν δήθεν η ελληνοαλβανοί κάτοικοι της νήσου το παλαιότερο όνομα, ή -όπως είναι πιθανότερο 0- πρόκειται για φυτώνυμο  τοπωνύμιο που προέρχεται από ένα φυτό Σπέντζα.

ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ-ΟΥΜΑΝΙΣΜΟΣ

ΟΡΙΣΜΟΣ

    Είναι η εκ νέου γέννηση, η ανακαίνιση, η ανανέωση, η ανάπλαση, ο ανασχηματισμος. 

ΣΥΜΒΟΛΑ, Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΟΥΣ

        Το σημείο σύγκλισης της αφηρημένης ιδέας με την ύλη προωτοεμφανίζει ένα σχήμα που λέγεται σύμβολο. Ο όρος σύμβολο, προέρχεται από το συν και βάλλω. Είναι η συνάντηση του άϋλου και αφηρημένου με την ύλη των μορφών που εμφανίζει τη Θεία Σκέψη, αρχικά, σε γεωμετρικά σχήματα.

ΡΗΓΜΑ ΤΗΣ ΠΑΡΝΗΘΑΣ 1999

  Ο σεισμός της Πάρνηθας του 1999, ευρύτερα γνωστός ως σεισμός της Αθήνας του 1999, με ένταση 5,9 στην Κλίμακα Ρίχτερ , έλαβε χώρα στις 7 Σεπτεμβρίου 1999, 14:56:50 τοπική ώρα, και προκάλεσε 143 με 152 θανάτους και ζημιές που έφτασαν τα 3 δισεκατομμύρια ευρώ. Είναι η δαπανηρότερη φυσική καταστροφή και ο φονικότερος σεισμός των τελευταίων 50 ετών που έχει συμβεί ποτέ στην Ελλάδα.

ΔΕΗ ΚΑΙ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΑ ΕΥΡΥΜΑΤΑ ΚΟΖΑΝΗ

            Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΟΡΥΧΕΙΩΝ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ   ΚΟΖΑΝΗΣ.. 

      Στην περιοχή της Δυτικής Μακεδονίας και πιο συγκεκριμένα στη λεκάνη Πτολεμαΐδας είναι γνωστή εδώ και πολλές δεκαετίες η ύπαρξη πλούσιων λιγνιτικών κοιτασμάτων. 

Από τις αρχές ακόμη του 20ου αιώνα υπήρχαν μικρές ιδιωτικές εκσκαφές, οι οποίες κάλυπταν στοιχειώδεις οικογενειακές ανάγκες θέρμανσης, ενώ η πρώτη συστηματική εκμετάλλευση ανήκει στη μικρή εταιρία Παυλίδη - Αδαμοπούλου, χωρίς ωστόσο καμιά συστηματική έρευνα να έχει διεξαχθεί μέχρι τότε.